چی کار کردی تو با قلبم

تحمل میکنم بی تو به هر سختی   به شرطی که بدونم شاد و خوشبختی

به شرطی بشنوم دنیات آرومه       که دوستش داری از چشمات معلومه

یکی اونجاست شبیه من یه دیوونه         که بیشتر از خودم قدرتو می دونه

تو را می خوام تمومه زندگیم اینه            دارم می رم ته دیوونگیم اینه

                        نمی رسه به تو حتی صدای من

            تو خوشبختی همین بسته برای من

وقتي کسي رو دوس داري حاضري جون فداش کني

                      حاضري دنيا رو بدي فقط يه بار نيگاش کني

                                    به خاطرش داد بزني به خاطرش دروغ بگي

                                                رو همه چي خط بکشي حتي رو برگ زندگي

                                                                وقتي کسي تو قلبته حاضري دنيا بد باشه

                                               فقط اوني که عشقته عاشقي رو بلد باشه

                                 قيد تموم دنيا رو به خاطر اون مي زني

             خيلي چيزا رو مي شکوني تا دل اونو نشکني

                          حاضري هر چي دوست نداشت به خاطرش رها کني

                                                 حسابتو؛ حسابي از مردم شهر جدا کني

                                                                حاضري جونتو بدي يه خار توي دساش نره

                                              حتي يه ذره گرد و خاک تو معبد چشاش نره

                           حاضري مسخره ت کنن تمام ادماي شهر

          اما نبيني اون باهات کرده واسه يه لحظه قهر

                      حاضري هر چي گل داريم دونه به دونه بشمري

                                       بسوزي از تب نگاش اسمشو وقتي مي ياري

                                                     حاضري هر چي که داري بيان و از تو بگيرن

                                                                          پرنده هاي شهرتون دونه به دونه بميرن

               وقتي کسي رو دوس داري صاحب کلي ثروتي

                        نذار از دستت بره اين گنج خيلي قيمتي....

   مثل خوردن قهوه گرم زیر برفه درسته که هوا را گرم نمیکنه

                         ولی آدمو دلگرم میکنه!!!...

            هیچ وقت دست هاشو نمی گیره

        هرگز نفس نفس نمی زد برای رسیدن

   دوباره دلم هوای تو را کرده است

   خودکارم را از ابر پر میکنم و برایت از باران می نویسم.

   به یاد شبی می افتم که تو را میان شمع ها دیدم.

   دلم می خواهد وقتی باغها بیدارند برای تو نامه بنویسم و تو نامه هایم 

   را بخوانی و جواب آنها را به نشانی همه عاشقان جهان بفرستی.

   ای کاش می توانستم تنهاییم را برای تو معنا کنم و از گوشه های افق 

   برایت آواز بخوانم. 

    کاش می توانستم همیشه از تو بنویسم.

    می ترسم روزی نتوانم بنویسم ودفترهایم خالی بمانند وحرفهای نا گفته ام

    هرگزبه دنیا نیایند. و کسی ادامه سرود قلبم را نشنود.

    می ترسم آخرین نامه ام در سکوتی محض بمیرد و تازه ترین شعرم به تو هدیه

    نشود.دوباره شب دوباره طپش این دل بی قرارم. دوباره سایه حرفهای تو که

    روی دیوار روبه رو می افتد.

    دوباره شب دوباره یاد توکه این دل بی قرار را بیدار نگه داشته است.

    دوباره شب دوباره تنهایی دوباره سکوت

                                            ودوباره من و یک دنیا خاطره

وز هر که طرفی رفتم تو راهبرم بودی

                                            با هر که سخن گفتم پاسخ زتو بشنیدم

                                            بر هر که نظر کردم تو در نظرم بودی

هر شب که قمر تابید هر صبح که سرزد شمس

در گردش روز و شب شمس و قمرم بودی

                                           در خنده من چون گل در کنج لبم خفتی

                                          در گریه من چون اشک در چشم ترم بودی

در صبحگه عشرت همدوش تو می رفتم

در شامگه غربت بالین سرم بودی

                                         چون طرح غزل کردم بیت الغزلم گشتی

                                         چون عرض هنر کردم زیب هنرم بودی

آواز چو می خواندم سوز تو به سازم بود

پرواز چو می کردم تو بال و پرم بودی

                                        هرگز دل من بر تو یار دگری نگزید

                                        گر خواست که بگزیند یار دگرم بودی

سرمد به دیار خود از ره نرسیده گفت

هر جا که سفر کردم تو همسفرم بودی

  این نامه ز من که از تو دورم                     خاموش چو راه بی عبورم

 بی توست مرا جهان فراموش                    در سینه من فغان خاموش

 خواهم همه با تو راز گفتن                        درد دل خسته باز گفتن

 صد قصه کنم زآشنایی                              بس گریه ز تلخی جدایی

 از حال دلم تو را خبر نیست                      دل از دل من شکسته تر نیست

 یکشب که تو را به خواب دیدم                  در ظلمتم آفتاب دیدم

ماییم و دو چشم پر ستاره                        تا ماه ز ره رسد دوباره

رفت از تن من توان پرواز                        ترسم که دگر نبینمت باز

تا روی تو در برابرم نیست                       دیدار دوباره باورم نیست

 آنان که غم مرا ندیدند                             دیوار میان ما کشیدند

  کی سرو جدا ز بوستان بود                     کی شاخه ز گل جدا توان بود

بگذار که لب فرو ببندم                            ای راحت جان دردمندم

 با حالت گریه نامه بستم                           در حال جنون قلم شکستم

            یادگار است زعشقی سوزان که بود گرم و فروزنده هنوز.

         عشق همان گونه که بنیان مرا سوخت از ریشه و خاکستر کرد.

              غرق در حیرتم از اینکه چرا مانده ام زنده هنوز.

گاهگاهی که دلم میگیردپیش خودمیگویم آنکه جانمراسوخت یادی آردازاین بنده هنوزسخت جانی را بین که نمردم از هجر.مرگ صد باربه از بی تو بودن باشد. گفتم ازعشق تومن خواهم مردچون نمردم هستم پیش چشمان تو شرمنده هنوز.

      بعد تو لیک پس از این مدت            کس ندیده به لبم خنده هنوز.

               گفته بودند که از دل برود یار چو از دیده برفت

 سالهاست که از دیده برفتی لیکن        دلم از مهر تو آکنده هنوز

در قمار غم عشق

               دل من بردی و با دست تهی

                                           منم آن عاشق بازنده هنوز

آتش عشق پس از مرگ نگردد خاموش     گر که گورم بشکافند عیان می بینند

                           زیر خاکستر جسمم باقی است

                          آتشی سر کش و سوزنده هنوز

     آن پای گذاشتی و رفتی دوخته بودم. جاده ای که آغازش من بودم و

    پایانش خورشید ارغوانی رنگ جاده ایکه وسط آن جای پای طلایی تو بود.

         امروز که به آن جاده و خورشید مینگرم دیروز به یادم می آید.

                    دیروزی که زمزمه کوچ سر دادی و رفتی.

 من این رفتنت راهرگز فراموش نخواهم کرد چراکه مراتنها درمیان غمها و

                      تاریکیها و سختیها رها کردی و رفتی.

    آن روز من در طلب یک لقمه نان از سفره عشقت گداگونه به خانه ات

         روی آورده بودم چرا که تو را در سخاوت عشق بیتا می دانستم

                       ولی افسوس در به رویم نگشودی

           چهره ات هنگام رفتن یادم هست لبهایت خندان بود و سینه ات

                                  مالا مال از غرور

      من اشک میریختم که برگردی تو می خندیدی به من که برگردم!!!

                          من میسوختم و تو می سوزاندی.